Pocałuj mnie. Znam ciebie.” B118, po 1248 r.)http://skaldic.abdn.ac.uk/db.php?id=15059&if=default&table=mss [dostęp 2017-02-03]. W ostatnim przypadku następuje rozbudowanie funkcji rozkazującej o pierwiastek informacyjny, który stanowi równie popularne w tej kategorii inskrypcji miłosne wyznanie. Wyznania miłosne przyjmują czasami bardziej rozbudowaną i romantyczną formę, np. Byrli minn! Unn mér! Ann ek þér af ástum ok af ǫllum huga. („Skarbie mój! Kochaj mnie! Kocham ciebie całym sercem i ze wszystkich moich myśli.” B493, sprzed 1248 r.)http://skaldic.abdn.ac.uk/db.php?id=15088&if=default&table=mss [dostęp 2017-02-03]. W jeszcze innych przypadkach pojawiają się nawet wątki zdrady, np. Ann ek svá konu manz at mér þykkir kaldr eldr. En ek em vinr vífs þessa. („Tak kocham żonę tego człowieka, że ogień wydaje mi się być zimny. A jestem przyjacielem [tzn. kochankiem] tej kobiety.” B644, sprzed 1198 r.)http://skaldic.abdn.ac.uk/db.php?id=15103&if=default&table=mss [dostęp 2017-02-03]. Afekty miłosne stały się ostatecznie podstawą do plotkowania, a środkiem przekazu miłosnych nowinek w średniowiecznym Bergen były właśnie inskrypcje runiczne, np.