Smiðr sarð Vigðisi af snældubeinum („Kowal przespał się z Vigdis z rodu Sneldebein.” B039, sprzed 1332 r.).
Inskrypcje w formie amuletów W tej kategorii znajdują się inskrypcje runiczne, których cechą wspólną jest napis, składający się z ciągu wszystkich znaków młodszego futharku bądź jego sześciu początkowych run. Taki rodzaj zapisu uznaje się za pewną formę zaklęcia i zarazem dowodzi, że w średniowiecznym Bergen powszechnie kultywowano wiarę w niezwykłą moc run. Część deszczułek zaopatrzonych w otwór sugeruje stosowanie ich w formie amuletów zawieszonych na szyi. Runiczne zaklęcia mogą występować samodzielnie, np. inskrypcja B086, bądź w połączeniu z innymi rodzajami inskrypcji, np. ciąg wszystkich znaków młodszego futharku Fuþorkhniastbmly można znaleźć na odwrocie deszczułki z inskrypcją miłosną Ást min, kyss mik („Ukochany/ukochana, pocałuj mnie.” B017, po 1248 r.)Maciejewski, Witold (red.) 2011, s. 130. Zaklęcia tworzono również poprzez powtarzanie jednej runy bądź kompozycji kilku run, niebędącej wyrazem. Część inskrypcji stanowią chrześcijańskie modlitwy często pisane po łacinie, np. Rex Judæorum In nomine Patris Nazarenus (B005, sprzed 1332) lub wezwania do świętych, np. O Alpha, Christus et Alpha Jesus et Maria, Marcus, Mattheus, Lucas, Johannes, Mattheus, Lucas (B106)Maciejewski, Witold (red.) 2011, s. 131.