Jerzy Antoni Dreyza (ur. 10 lipca 1902) w Brzóstowni), zm. 1 stycznia 1981 w Częstochowie) – polski lekarz-internista, uczestnik powstania wielkopolskiego, kampanii wrześniowej, powstania warszawskiego, lekarz naczelny (w stopniu kapitana) Szpitala Maltańskiego w Warszawie (1939–1944) i ordynator Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Maltańskiego w Częstochowie (1945–1949).
Życiorys Dzieciństwo i powstanie wielkopolskie Urodził się w lipcu 1902 roku w Wielkopolsce, w miejscowości Brzóstownia (powiat śremski. Był synem Wojciecha Dreyera, administratora klucza majątków ziemskich hr. Mielżyńskiego, i Zofii z domu Żniniewicz. W rodzinnym domu panowała patriotyczna atmosfera.
Uczył się w poznańskim gimnazjum im. Fryderyka Wilhelma. Był członkiem tajnego harcerstwa polskiego. W grudniu 1918 roku uczestniczył w ulicznych walkach powstańców. W drugiej połowie stycznia 1919 roku należał do kompanii łączności, działającej w rejonie Pniew.
Szkolenie i służba wojskowa (1919–1928) Po zdaniu egzaminu maturalnego (luty 1919) ukończyłZob.