też Polskie szkolnictwo wojskowe w latach 1908–1939, Centrum Wyszkolenia Łączności: Szkołę Podchorążych Łączności w Zegrzu (1920) Szkołę Oficerską Artylerii w Toruniu (1924) Służył w jednostkach łączności w Zegrzu i Grudziądzu, a następnie był przydzielany do: Szefostwa Łączności DOK w Toruniu Szefostwa Łączności DOK w Brześciu 4 Kujawskiego Pułku Artylerii Lekkiej w Inowrocławiu.
Studia i VII Okręgowy Szpital Wojskowy (1928–1939) Z wojska wystąpił w roku 1928, decydując się na rozpoczęcie studiów medycznych. Studiował w latach 1928–1934 na Uniwersytecie Poznańskim, a następnie pracował w wojskowej służbie zdrowia w Poznaniu. Kadrę tych służb tworzyli pracownicy szpitali wojskowych, lekarze służący w szeregach armii i inni. Istotną rolę odgrywali: płk Teofil Kucharski – dowódca Wielkopolskiego Szpitala Rejonowego, płk Leon Strehl – dowódca Rezerw Personelu Medycznego). Jerzy Dreyza był w latach 1934–1939 kontraktowym ordynatorem Oddziału Wewnętrznego w VII Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Poznaniu (zob. Okręg Korpusu Nr VII – Służby).