W 1931 roku był współzałożycielem oraz przewodniczącym zarządu Koła Ogrzewników przy Stowarzyszeniu Techników Polskich w Warszawie.

Po wojnie uruchomił własne biuro projektowo-konstrukcyjne, opracował m.in. projekty ogrzewania i klimatyzacji gmachów Sejmu oraz Komisji Planowania Gospodarczego przy Urzędzie Rady Ministrów, prowadził również wykłady z zakresu ogrzewania i wentylacji na Wydziale Inżynierii Lądowej oraz Wydziale Mechanicznym PW. Od 1949 roku pracował jako profesor nadzwyczajny na Politechnice, był to pierwszy w Polsce tytuł profesorski z zakresu ogrzewnictwa i wentylacji. Był współorganizatorem Oddziału Budownictwa Sanitarnego przy Wydziale Inżynierii Lądowej przekształconego w 1950 roku w Wydział Inżynierii Sanitarnej Politechniki Warszawskiej, zorganizował i później kierował Katedrą i Zakładem Ogrzewnictwa i Wentylacji.

W pierwszych latach po wojnie był przewodniczącym Komisji Ogrzewnictwa i Wentylacji w Polskim Komitecie Normalizacyjnym, wiceprzewodniczącym Sekcji Techniki Sanitarnej Komitetu Inżynierii Lądowej PAN, członkiem Rady Naukowej Instytutu Techniki Budownictwa oraz członkiem rady redakcyjnej Wydawnictwa „Budownictwo i Architektura”.

Był odznaczony m.in.