mały|Karta 1 Dzieł Flawiusza, 1466, manuskrypt wykonany w klasztorze tynieckim, obecnie w zbiorach Biblioteki Narodowej Józef Flawiusz (, , , ur. 37, zm. po 94)Jak podaje w zakończeniu Dawnych dziejów Izraela (XX, 12) ukończył ich pisanie w 13 roku panowania Domicjana (93/94) sam mając lat 56. – żydowski historyk pochodzący z rodu kapłańskiego – z rodu Joariba, pierwszego rodu kapłańskiego w Izraelu. Był synem Mattiasa syna Józefa, jerozolimskiego kapłana. Jego pradziad, Mattias Garbaty (ur. 135 p.n.e.), był po kądzieli wnukiem Jonatana Machabeusza. Życiorys thumb|Józef Flawiusz Urodził się w Jerozolimie w 37 roku, a w roku 64 przybył do Rzymu, gdzie przebywał trzy lata. Do kraju powrócił w roku 66, w czasie gdy wybuchło powstanie żydowskie przeciwko Rzymianom. Flawiusz przyłączył się do powstania, objął dowództwo nad powstańcami w Galilei, a w roku 67 dostał się do niewoli. Po dwóch latach uwolnił go Wespazjan, który jako jego nowy patron nadał mu nazwisko Flavius, obdarzając go również obywatelstwem rzymskim. Józef poświęcił się wówczas całkowicie pracy literackiej. Hieronim ze Strydonu nazwał go „greckim Liwiuszem”List XXII:35.. Jego zagorzałym przeciwnikiem politycznym był inny historyk żydowski, Justus z Tyberiady, z którym Józef polemizuje w swojej Autobiografii (7 – 74)Focjusz, Biblioteka, Kodeks 33.