jako robotnik w kopalni, korepetytor, pomocnik lekarza powiatowego w Drohiczynie i opiekun dzieci robotniczych w sanatorium w Busku.
W 1932 r. przeniósł się na Wydział Lekarski Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego, a w 1934 r. odbył obowiązkową roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych na Ujazdowie i jako lekarz na ORP Wilia. Dyplom ukończenia studiów otrzymał w 1935 r., po czym podjął staż w Szpitalu PCK w Warszawie, a w marcu 1937 r. został zatrudniony w Instytucie Radowym, w którym poznał swoją późniejszą żonę. W następnych latach pracował w Szpitalu św. Łazarza i równocześnie pod kierunkiem prof. Mariana Grzybowskiego pisał pracę doktorską dotyczącą stanów przedrakowych skóry w Klinice Dermatologii na warszawskim uniwersytecie, ale nie ukończył jej z powodu wybuchu II wojny światowej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1937 i 78. lokatą w korpusie oficerów rezerwy zdrowia, grupa lekarzy.