We wrześniu 1939 r. uczestniczył w obronie Warszawy jako dowódca punktu opatrunkowego. Po kapitulacji został na krótko internowany w Szpitalu Ujazdowskim, a potem podjął współpracę z kliniką prof. Grzybowskiego, gdzie brał udział w tajnym nauczaniu. W tym czasie był kierownikiem poradni dermatologicznej Miejskiego Ośrodka Zdrowia. W pierwszych dniach powstania warszawskiego zorganizował w piwnicach kamienicy, w której mieszkał, punkt opatrunkowy. Po kapitulacji opuścił Warszawę 17 października z ostatnim transportem rannych.
Po opuszczeniu Warszawy wyjechał do rodziny z Piotrkowa Trybunalskiego, tam też do marca 1945 r. pracował w ambulatorium PCK. Po przejściu frontu został powołany do wojska i objął kierownictwo oddziału dermatologicznego w Szpitalu Okręgowym w Warszawie. W 1947 r. odszedł z armii w stopniu majora i wrócił do pracy w klinice. W 1948 r. przebywał na stypendium WHO w USA, gdzie szkolił się w zakresie wenerologii. W 1949 r. dokończył i obronił pracę doktorską. W tym okresie był współorganizatorem zakończonej sukcesem ogólnopolskiej akcji przeciwwenerycznej, w ramach której współtworzył Instytut Wenerologii i został jego wicedyrektorem.