W 1954 r. uzyskał habilitację, a od 1965 r. był profesorem nadzwyczajnym w Klinice Dermatologii Akademii Medycznej w Warszawie. W 1969 r. opracował ekspertyzę dotyczącą epidemiologii chorób zakaźnych, w związku z czym w następnym roku powierzono mu utworzenie nowego Instytutu Wenerologii i stanowisko jego dyrektora oraz krajowego konsultanta w dziedzinie wenerologii. W 1977 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Na tych stanowiskach pozostał do przejścia na emeryturę w 1979 roku.

Autor lub współautor ponad 200 prac naukowych, podręczników i artykułów z zakresu medycyny społecznej. W swojej pracy naukowej zajmował się metodami leczenia kiły, skutkami ubocznymi stosowania antybiotyków oraz zapobieganiu powikłaniom po penicylinie. Przyczynił się do zastąpienia terminu „choroby weneryczne” określeniem „choroby przenoszone drogą płciową”. Przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Unii Zwalczania Chorób Wenerycznych i Krętkowic (1965–1988), członek Komitetu Ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia (1955-1984), konsultant krajowy ds. dermatologii i wenerologii (1964–1982).