Gedeon Rajecki (Dunin) herbu Łabędź (ur. ok. 1589, zm. w lipcu 1654) – żołnierz w służbie hetmana Jana Karola Chodkiewicza, później (1625) podkomorzy derpski, następnie (1631) kasztelan parnawski, kasztelan miński (1634); w początkach 1649 mianowany został wojewodą mińskim, a podczas sejmu 1649/1650 złożył przysięgę senatorską.
Pochodził z rodziny wywodzącej się z dóbr Rajec k. Radomia, z gałęzi osiadłej w XVI wieku w powiecie wiłkomierskim na Litwie. Jego rodzicami byli wojski trocki Baltazar (Balcer) oraz Świętosława z Okuniów, był ich czwartym synem. Jako rotmistrz armii Chodkiewicza brał udział w latach 1617–1618 w tzw. wojnie moskiewskiej, później (na początku 1619) wraz ze swą chorągwią stacjonował w Kokenhuzie nad Dźwiną, później (w 1620 lub 1621) uczestniczyć miał w jakiejś „kampanii wołoskiej”, po czym – już w 1622 – ze służby wojskowej odszedł.
Wobec zagrożenia ze strony najazdu szwedzkiego na powiat wiłkomierski tamtejsza szlachta wydała mu nakaz zgromadzenia wojska (100 konnych i 200 kozaków) celem obrony powiatu. Przyprowadziwszy Krzysztofowi Radziwiłłowi stu husarzy wziął udział w zdobyciu Nerety i Czados.