Według niektórych źródeł początkowo byli w Radom księża z Chicago, Detroit, a nawet z Europy, „sprowadzeni malowniczymi opisami nowo założonej osady radomskiej”. Ponadto wielu wpływowych i szeroko poważanych Polaków z Chicago wykupiło ziemię w Radom, pełni nadziei wielkiej przyszłości.

W 1873 nastąpił w Stanach Zjednoczonych kryzys gospodarczy, tzw. panika roku 1873. Zostało zwolnionych wielu robotników, zarówno w fabrykach, jak i przy budowie kolei. Będąc bez pracy i pieniędzy decydowano się na wyjazd do nowo się zakładającej i szumnie ogłaszanej kolonii radomskiej. Ze względu na sytuację gospodarki w kraju nowi osadnicy postanawiali pozostać na radomskiej ziemi. Cały rejon, czyli południowa część stanu Illinois, przyciągał cudzoziemców obfitymi plonami pszenicy, a prymitywnymi wozami o kołach wykonanych z pni, przewożono sól, mąkę i inne materiały pomiędzy Saint Louis a miejscowościami położonymi nad rzeką Ohio.

Kolej Illinois Central podarowała Turczynowi ziemię obejmującą całą wioskę. Generał natomiast nadał miejscowości nazwę: Radom, nawiązującą do miasta o tej samej nazwie w Polsce (patrz: Radom). Po podziale gruntów na loty, część ofiarował na użytek parafialny.