Następnie, dzięki staraniom ks. Wołłowskiego, w sąsiedztwie kościoła wybudowano dwupiętrowy budynek przeznaczony na wyższą szkołę. Według jego planów, w przyszłości miała przekształcić się w seminarium duchowne. Zakładał, że radomska kolonia rozrośnie się szybko i nastąpi dynamiczny rozwój kolegium. Zniechęcony niepowodzeniem kapłan opuścił Radom jesienią 1877. W 1887 biskup Baltes z Alton przekazał parafię w ręce oo. franciszkanów, którzy sprawowali rządy do 1914. Pod kierunkiem o. Dezyderiusza przekształcono ówczesną dwupiętrową plebanię na dom mieszkalny. W 1895 z inicjatywy o. Łukasza wybudowano murowany z cegły dom parafialny. Jednocześnie wzniesiono jednopiętrową szkołę o 2 klasach. Po wybudowaniu nowe ten pełnił funkcję stołówki i sypialni.
W 1880 obok szkoły postawiono dwupiętrowy drewniany dom dla zakonnic. Następnego roku sprowadzono do Radom Siostry Notre Dame z Milwaukee do prowadzenia miejscowej dydaktyki. Niedługo potem, za czasów probostwa o. Urbana Stanowskiego, podmurowano kamieniami i rozbudowano radomski kościół o transept, sanktuarium i wieżę. Pojawiły się również dwa większe dzwony.