Siła oddziaływania poszczególnych części tryptyku polega na dzielących je zasadniczych różnicach. W Pożegnaniach jest to pomieszanie linii, form i przedmiotów tworzących obraz, który porusza się do przodu razem z pociągiem unoszonym przez wiatr w przestrzeń. W obrazie Ci, co odjeżdżają skośne linie wskazują kierunek ruchu, natomiast w Tych, co pozostają proste, pionowe linie oznaczają statyczność i znieruchomienie przedstawionej sceny. Symbolice, jaka Boccioni nadał swoim liniom, towarzyszy też dobór kolorów: czerwień – barwa ciepła oznacza ekscytację odjazdem i sekwencję pożegnań, wyrażanych słowem lub gestem, natomiast błękit – barwa zimna stwarza wyobrażenie przemieszczania się podróżnych.
Ocena tryptyku Boccioniego Stany duszy, krytykowane w czasach Boccioniego, są dziś uważane za szczytowe osiągnięcie estetyki futuryzmu. Raffaele Carrieri w swej książce Pittura, scultura italiana d’avanguardia (1890–1950), wydanej w 1950 roku stwierdził, iż Boccioni wyszedł poza kubistyczny sposób struktury dzieła, i, zerwawszy z wszelką kalkulacją i strukturalnym schematem, ożywił swoje krzywizny i spiralne wibracje wprawiając je w intensywny i wielobarwny ruch. Obrazy Boccioniego określił mianem „pierwszego atomowego bombardowania w malarstwie futurystycznym”.