Jednym z jej wcieleń była bogini-karmicielka Renenutet, przez Greków nazywana ThermuthisManfred Lurker: Bogowie i symbole…, dz. cyt., s. 181.. W świecie klasycznym była identyfikowana z innymi licznymi boginiami, m.in. z Demeter, Ateną, Selene, Afrodytą, Persefoną, Tetydą. W okresie rzymskim uważana za jedno z wcieleń Wielkiej Macierzy.
W sferze astralnej za jej duszę i zarazem niebiański symbol uważano gwiazdę Sothis (egip. Sopdet) – Syriusz, podobnie jak Orion miał być niebiańskim odbiciem Ozyrysa.
W sztuce Izyda z reguły występuje w ludzkiej postaci, nie posiadając żadnego symbolu zwierzęcego. Wielu badaczy uważa, że jej wyobrażenie z małym Horusem-Harpokratesem (Isis Lactans) wywarło wpływ na ukształtowanie tradycyjnego wizerunku Madonny z Dzieciątkiem w ikonografii chrześcijańskiej. W synkretyzmie hellenistycznym Poddany inwazyjnym wpływom hellenizmu, kult ten przeszedł istotną transformację, wyrażającą się w przemieszaniu pierwotnych, rodzimych elementów z napływowymi greckimi. W tej nowej postaci faktycznie wprowadził spójniejszy system wierzeń związanych ze śmiercią, zmartwychwstaniem i życiem pozagrobowym. Zarazem pod wpływem hellenizacji prastara kultowość Izydy przyjęła nową formę, stając się typową religią misteryjną w stylu greckimAnna Sumisławska: Izyda – pomiędzy magią a skandalem.