„Mówią Wieki” nr 8 (739), 2021, s. 21..
Wskutek tego, po podboju Egiptu przez Aleksandra Macedońskiego kult Izydy w owej epoce uległ znacznemu przekształceniu, podczas gdy najważniejszą świątynią, w której ją czczono, stał się aleksandryjski Serapejon. W tej uwspółcześnionej wersji obok Izydy występował jej nowy towarzysz Serapis, a syn Horus zyskał nowe, greckie imię Harpokratesa. Świątynie poświęcone bogini otrzymywały odtąd dwie różne nazwy: albo Serapejon (od imienia jej partnera), albo Izydejon (od jej własnego imienia). Kobiety z dynastii Ptolemeuszy uznawały Izydę za swoją protektorkę. Małżonka Ptolomeusza II, Arsinoe, występowała publicznie jako żywe wcielenie bogini, nosząc symboliczne dla niej szaty i atrybuty. Naśladowała ją Kleopatra VII.
Kult thumb|200px|Typowe utensylia kultu Izydy: sistrum (z prawej) i kapłańska tarcza ozdobna, tzw. egida (po lewej) thumb|250px|Pochodząca z okresu grecko-rzymskiego świątynia bogini (tzw. mammisi) na wyspie File thumb|250px|Procesja ku czci Izydy (mal. Frederick Bridgman, 1902) Główne ośrodki i jego zasięg Najważniejsze ośrodki kultu poza Aleksandrią znajdowały się w Chem i Busiris w Delcie (Dolnym Egipcie), na nilowej wyspie oraz w Abydos (Abdżu) i Koptos (Gebtu) w Górnym Egipcie.