Innym artystą tworzącym w okresie po 480 p.n.e. był archaizujący Malarz Pana. Skupiał on wokół siebie grupę manierystów. Artysta starał się w swoich malunkach przedstawiać postacie, które zachowały miękkość i giętkość postawy, niemniej ich gesty są przesadne, a same figury nienaturalnie wysmukłe. thumb|200px|Malarz Berliński – fragment naczynia z Ganimedesem (ok. 500–490 p.n.e., Luwr) Współczesnym Malarzowi Kleofradesa był Malarz Berliński, w swej twórczości bardziej przywiązany do klasyki. Do jego ulubionych sposobów dekoracji należało umieszczanie po jednej postaci z każdej strony naczynia. Ostro rysowały się one jasno czerwoną sylwetką na jednolitym czarnym tle. Artysta na ogół wyzbył się używania ornamentów.

Przedstawicielem sztuki ceramicznej tej epoki jest również Malarz Brygosa, gdyż łączy on wszystkie cechy i osiągnięcia techniczne współczesnych mu twórców. Doskonały rysunek połączony z niezwykłym temperamentem artysty i jednoczesnym pewnym użyciem kreski jest przypuszczalnie kontynuacją dynamicznych kompozycji Malarza Kleofradesa. Układ postaci wydaje się wywodzić od Malarza Berlińskiego.