Na wieść o walkach pod Lwowem przedarł się przez linie ukraińskie i w dniu 17 listopada 1918 r. wstąpił do oddziałów obrony Lwowa walczących na I odcinku. Następnie wcielony został do 1 kompanii karabinów maszynowych w 1 pułku strzelców lwowskich (przemianowanym wkrótce na 38 pułk piechoty). W szeregach 38 pułku piechoty uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia podchorążego, ranny 16 kwietnia 1919 r. pod Czartowską Skałą (w Winnikach koło Lwowa). Dekretem z 9 grudnia 1919 r. mianowany został podporucznikiem w piechocie z dniem 1 grudnia 1919 roku. W toku walk objął dowództwo nad 1 kompanią karabinów maszynowych 38 pp. Na mocy dekretu Wodza Naczelnego z dnia 21 grudnia 1920 r.Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2455. został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku na stopień porucznika w piechocie. Z końcem lutego 1921 r. został zdemobilizowany i przydzielony do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, w której zajął się organizacją batalionu pod Raciborzem. Uczestniczył w III powstaniu śląskim i walkach pod Górą Św. Anny jako doradca techniczny dowódcy batalionu w 15 Raciborskim Pułku Piechoty (przedtem noszącym nazwę 4 Pułku Strzelców Raciborskich).