W odpowiedzi FFA zaprezentowała cały szereg projektów oznaczonych jako P-14, P-15 i P-16. Podstawową różnicą w zaprezentowanych pracach był rodzaj zastosowanego płata. W P-14 zastosowano proste skrzydła dużej grubości; w P-15 zastosowano skrajnie odmienne rozwiązanie, skrzydła były mocno skośne i cienkie, rozwiązanie pośrednie z płatem o niewielkim skosie prezentował projekt oznaczony jako P-16. We wszystkich projektach zastosowano to samo uzbrojenie: cztery działka kalibru 20 mm lub dwa kalibru 30 mm. Dodatkowo maszyny miały posiadać podkadłubowy zasobnik niekierowanych pocisków rakietowych, wysuwany do użycia. Na podskrzydłowych węzłach uzbrojenia przewidywano możliwość przenoszenia do 400 kg bomb (w przypadku przeciążenia masowego samolotu, nawet dwukrotnie więcej). W początkowej fazie prac rozważano zastosowanie na stałe w samolocie dwóch rakietowych silników umożliwiających skrócony start i szybkie wznoszenie, dla których paliwo miało być przenoszone w zbiornikach podskrzydłowych. Przedłożone do oceny KFM projekty zostały pod koniec 1949 roku przedstawione szefowi Departamentu Lotnictwa i jednocześnie dowódcy Fliegetruppe Fritzowi Rihnerowi, który do dalszej realizacji wybrał projekt P-16, z zastrzeżeniem, że do napędu samolotu ma zostać użyty jeden z dostępnych silników angielskich.