W efekcie 23 lipca 1950 roku wytwórnia FFA otrzymała kontrakt na budowę samolotu P-16.01 z silnikiem Armstrong Siddeley Sapphire. Z ponad półrocznym opóźnieniem, wynikającym z braku możliwości uruchomienia finansowania projektu, 24 czerwca 1952 roku podpisano kontrakt na budowę dwóch egzemplarzy prototypowych. Czas ten nie został zmarnowany, przeprowadzono próby tunelowe modeli a zespół Hansa Studera dopracowywał projekt tworząc wersję oznaczoną jako P-16.04. Zrezygnowano całkowicie z silników rakietowych, angielska jednostka napędowa zapewniała wystarczającą siłę ciągu. Powiększono wloty powietrza do silnika znajdujące się na kadłubie. Hamulce aerodynamiczne ze skrzydeł przeniesiono na kadłub. Skrzydło otrzymało bardzo bogatą mechanizację, klapy noskowe Krügera, wychylane wraz z klapami lotki, wspomagające w ten sposób start i lądowanie. Na końcach skrzydeł zamontowano na stałe zbiorniki z paliwem, jednocześnie wzmacniając całą konstrukcję płatów. Sterowanie maszyną odbywało się za pomocą układu hydraulicznego. Cały samolot charakteryzował się bardzo solidną konstrukcją, dającą mu możliwość znoszenia przeciążeń rzędu g -9 do g +12,75.