Do ważnych przykładów autonomizacji DJ-a jako muzyka należały „” Grandmastera Flasha z 1981 oraz udział w „” Herbiego Hancocka z 1983, gdzie scratching stał się wyraźnym elementem brzmieniowym nagrania.
Na początku lat 80. istotną rolę w kształtowaniu brzmienia hip-hopu odegrały automaty perkusyjne i sekwencery, umożliwiające powtarzalnych podkładów rytmicznych dla rapu. Przykładami wczesnego wykorzystania sekwencingu i elektronicznej produkcji w hip-hopie były nagrania Afriki Bambaataa „” i „”, wydane w 1982. Po wprowadzeniu technologii MIDI w 1983 możliwe stało się synchronizowanie samplerów, syntezatorów i automatów perkusyjnych, co sprzyjało rozwojowi nowych metod elektronicznego komponowania utworów hip-hopowych. Od połowy lat 80. coraz większe znaczenie zyskiwał sampling cyfrowy, choć przed jego upowszechnieniem hip-hopowi twórcy włączali gotowe nagrania do utworów przede wszystkim za pomocą gramofonów i scratchingu. Pod koniec lat 80. sampling wyraźnie przekształcił brzmienie hip-hopu, czego przykładami były m.in. albumy Public Enemy It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back z 1988 oraz Beastie Boys Paul’s Boutique z 1989.