Komercjalizacja rapu i lata 80. thumb|Etykieta singla „Rapper’s Delight” The Sugarhill Gang; nagranie z 1979 roku przyczyniło się do komercyjnego upowszechnienia rapu Sukces nagrania „Rapper’s Delight” przyczynił się do oddzielenia MC-ingu od wcześniejszych, DJ-centrycznych praktyk imprezowych, ponieważ komercyjny rap zaczął funkcjonować jako muzyka oparta przede wszystkim na występie rapera lub grupy raperów nad repetytywnym podkładem rytmicznym. W latach 80. rap stawał się coraz wyraźniej rozpoznawalnym gatunkiem muzyki popularnej, a wykonawcy tacy jak Grandmaster Flash and the Furious Five, Kurtis Blow, Run-D.M.C., LL Cool J, Public Enemy i Beastie Boys należeli do najważniejszych postaci nurtu. W drugiej połowie dekady rozwijały się także bardziej złożone sposoby konstruowania raperskiego flow, kojarzone m.in. z Rakimem, występującym w duecie Eric B. & Rakim. Równocześnie rola DJ-a nie zanikła, lecz zmieniła pozycję w ramach muzyki hip-hopowej: część DJ-ów podejmowała próby tworzenia własnych nagrań, inni rozwijali techniki turntablistyczne, rywalizowali w albo przesuwali swoją aktywność w stronę produkcji muzycznej.