J.F. Rutherford wyznaczył też ostateczny czas spełnienia jego żądania na 24 marca 1934 roku, równocześnie oświadczając, że jeśli niemieccy świadkowie Jehowy nie doznają żadnej ulgi, informacje dotyczące prześladowań zostaną opublikowane w Niemczech i na całym świecie. Zamiast oczekiwanej ulgi naziści nasilili ataki i zaczęli wysyłać świadków Jehowy do nowo powstałych obozów koncentracyjnych, skutkiem czego znaleźli się oni wśród pierwszych więźniów tych obozów. Do wiosny 1934 roku aresztowano już około tysiąc świadków Jehowy.
Zakaz działalności IBV w poszczególnych krajach związkowych: 10.04.1933 – w Meklemburgii 13.04.1933 – w Bawarii 18.04.1933 – w Saksonii 19.04.1933 – w Hesji 26.04.1933 – w Lippe i Turyngii 15.05.1933 – w Badenii 17.05.1933 – w Oldenburgu 19.05.1933 – w Brunszwiku 06.06.1933 – w Lubece 24.06.1933 – w Prusach 28.06.1933 – w Bremie 28.06.1933 – w Hamburgu. W poszczególnych krajach związkowych obowiązywały niejednolite normy prawne i nie zahamowano skutecznie działalności Świadków Jehowy. Dlatego 1 kwietnia 1935 roku wydano ogólnopaństwową ustawę o delegalizacji IBV. W tym samym okresie podjęto decyzję o oficjalnym rozwiązaniu Towarzystwa Strażnica w Magdeburgu.