Proteza silikonowa daje na ogół gorsze efekty estetyczne niż rekonstrukcje z wykorzystanie własnej tkanki.
Rekonstrukcja wykorzystująca tkanki własne Można wyróżnić cztery najczęściej stosowane procedury wykorzystujące tkanki własne w rekonstrukcji piersi:
Płaty skórno-mięśniowe Płat TRAM (ang. Transverse Rectus Abdominis Myocutaneous Flap). W zabiegu wykorzystywany jest uszypułowany płat skórno-mięśniowy zawierający jeden z mięśni prostych brzucha. Płat zawiera także skórę oraz tkankę podskórną z podbrzusza. Jest to zakres od pępka, do przednich górnych kolców biodrowych oraz spojenia łonowego. Tak pobrany fragment tkanek jest wystarczający do odtworzenia nawet dużych piersi. Po zabiegu pozostaje blizna przebiegająca w poprzek podbrzusza, którą w łatwy sposób można ukryć pod standardową bielizną. Zabieg obarczony jest ryzykiem wystąpienia powikłania naczyniowego. Cały płat przenoszony jest w podskórnym tunelu na ścianę klatki piersiowej. W dolnym odcinku mięsień prosty jest odcinany i płat zaopatrywany jest przez przebiegające w mięśniu naczynia nabrzuszne górne. W miejsce pobranego mięśnia prostego brzucha wszywana jest syntetyczna siatka, której zadaniem jest wzmocnienie ściany brzucha i tym samym zapobiegnięcie powstania przepukliny. Płat LD (łac.