Taszkient (ros. Ташкент) – radziecki wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej (klasyfikowany jako lider), zbudowany we Włoszech, jedyny okręt projektu 20I. Wchodził w skład Floty Czarnomorskiej; brał udział w II wojnie światowej w walkach na Morzu Czarnym. Zatopiony przez lotnictwo niemieckie w Noworosyjsku 2 lipca 1942 roku.
Historia Popularnością w ZSRR w okresie międzywojennym cieszyła się koncepcja budowy wielkich niszczycieli – tzw. liderów (przewodników flotylli), które były większe i silniej uzbrojone od zwykłych jednostek tej klasy i miały służyć do wsparcia własnych niszczycieli, walki z niszczycielami przeciwnika, a także wypełniania samodzielnych zadań, jak rozpoznanie i stawianie min. Nacisk kładziono także na ich wysoką prędkość. Ponieważ radziecki przemysł miał wówczas małe doświadczenie w konstruowaniu nowoczesnych okrętów i pierwsze wielkie niszczyciele skonstruowane w ZSRR nie były udane (typu Leningrad – projektów 1 i 38), zdecydowano zlecić zaprojektowanie odpowiedniego typu za granicą. Z powodu częściowej izolacji komunistycznego ZSRR na świecie, wybór był ograniczony, lecz przez to nawiązano w latach 30. bliskie związki z przemysłem stoczniowym faszystowskich Włoch, które miały wtedy czwartą co do wielkości marynarkę świata (na równi z francuską).