Strona radziecka rozpisała konkurs dla stoczni włoskich na projekt lidera, w którym zwyciężył projekt stoczni Odero-Terni-Orlando (OTO) w Livorno. Umowę podpisano 9 września 1935 roku. Projekt okrętu przedstawiono w lutym 1936 roku, po czym dopracowywano dalej szczegóły. Uważa się, że projekt dla ZSRR był następnie bazą do opracowania włoskich krążowników lekkich typu Capitani Romani, mających zwalczać francuskie lidery.
Stępkę pod budowę niszczyciela położono w Livorno 11 stycznia 1937 roku. Już 28 grudnia 1937 roku miało miejsce wodowanie kadłuba, a 11 marca 1938 roku odbyły się próby prędkości okrętu. Przy mocy szczytowej 138 000 KM, osiągnął na próbach prędkość 43,53 węzła. Po przeliczeniu na wyporność standardową dało to wynik 44,6 w., przez co „Taszkient” stał się drugim najszybszym niszczycielem na świecie (po „Le Terrible”). 19 kwietnia 1939 roku okręt przejęła strona radziecka. Nie posiadał on jeszcze wówczas uzbrojenia, które miał zapewnić zamawiający, lecz prace nad nowo projektowanymi wieżami dział 130 mm B-2ŁM przeciągały się. Okręt następnie skierowano na Morze Czarne, do Odessy, gdzie został tymczasowo uzbrojony w trzy pojedyncze armaty 130 mm.