Siostry prowadziły szkołę powszechną, szkołę wydziałową oraz prywatne żeńskie seminarium nauczycielskie, ucząc po niemiecku. Zakonnice zajmowały się też chorymi, szczególnie w czasie I wojny światowej. W latach 1877–1878 cieszyńskie boromeuszki opiekowały się chorymi w Konstantynopolu, za co zostały wynagrodzone przez sułtana Abdülhamida II. 18 października 1880 klasztor cieszyński odwiedził cesarz Franciszek Józef I. W klasztorze wmurowano z tej okazji pamiątkową tablicę.
Po II wojnie światowej władze komunistyczne uniemożliwiły prowadzenie działalności edukacyjnej. Ostatecznie szkołę boromeuszek zamknięto w 1955 roku. W latach 50. XX wieku siostry zajęły się opieką nad przewlekle chorymi, podpisując umowę z rządowym Caritasem. Od 1989 działa zakład opiekuńczo-leczniczy. Od 2014 boromeuszki cieszyńskie prowadzą również dom opieki „U Boromeuszek”.
Architektura Po 1876 boromeuszki wzniosły na terenie ogrodu szereg gmachów z przeznaczeniem na budynki szkolne i bursę. Budynki są przykładami stylu klasycystycznego, podobnie jak pierwsze dwie kamienice, stanowiące pierwotny trzon zabudowy zespołu klasztornego. Kamienice (ul. Górny Rynek nry 6 i 8) wzniesione w XVIII w., zostały przebudowane w 2. poł. XIX w.