Alfons Piorunowski, ps. Zbigniew Leliwa, Muzyk, Plenipotent, Stefan (ur. 2 sierpnia 1897 w Warszawie, zm. 1944 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 2 sierpnia 1897 w Warszawie, w rodzinie Aleksandra i Wiktorii z Ożarkowskich. Początkowo uczył się w Szkole Handlowej w Pruszkowie, szóstą klasę ukończył w Gimnazjum Mariana Rychłowskiego w Warszawie w 1916 roku, a później kontynuował naukę na Wydziale Budowlanym Szkoły Przemysłowo-Technicznej Jana Dal-Trozzo w Warszawie.
W 1915 roku ochotniczo wstąpił do batalionu warszawskiego POW. Od marca 1916 uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, po czym został komendantem Okręgu I POW w Pruszkowie i zastępcą Komendanta Obwodu XI POW. W listopadzie 1918 roku, będąc dowódcą kompanii Obwodu XV POW, uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od tego miesiąca służył w 2 pułku piechoty Legionów. W pierwszej połowie 1919 roku uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, po czym wrócił do macierzystego pułku. Od sierpnia tego roku służył jako oficer wywiadowczy w sztabie 2 Dywizji Piechoty Legionów, od października był dowódcą szkoły dla „wywiadowców frontowych i dywersyjnych” przy tej dywizji.