Podczas jej głoszenia dochodziło do natychmiastowych, trwałych uzdrowień z najcięższych chorób, jak nowotwory, czy gruźlica, w ostatnich stadiach. Zanotowano zrośnięcie połamanych żeber, głębokich ran, uzdrowienia głuchoniemych, niewidomych i sparaliżowanych, łącznie tysiące uzdrowień. Szczególną uwagę jednak zwracano na częste zjawisko odpoczynku w Duchu, bez nakładania rąk, modlitwy, lecz już podczas kazania, albo po powrocie do domu. Wiele z takich spoczynków trwało długo, czasem nawet po kilka godzin, w trakcie których osoby miały wizje np. nieba i piekła oraz inne, prowadzące do żalu za grzechy, nawrócenia i przemiany życia. Dlatego nazywano je wówczas „duchowym zachwyceniem”.
Siostra Etter, jak ją zwano w późniejszym okresie służby, nie posiadała formalnego wykształcenia teologicznego. Wywodziła się z ruchu uświęceniowego. Starała się głosić podstawowe przesłanie Ewangelii, by doprowadzić słuchaczy do oddania się i uległości Bogu. Wiele razy płakała podczas kazań, błagając by ludzie przyszli do Chrystusa, modliła się o to żarliwie. Mówiła, że „trzeba porzucić wszystkie teorie dzielące włos na czworo”. Bolała nad tym, że powstający ruch zielonoświątkowy popada w spory, tworzy dziwne doktryny i odłamy.