Rozpowszechniane w nim od 1913 roku nowe przekonanie, że osoby tradycyjnie ochrzczone w imię Trójcy Świętej, powinny ponownie się chrzcić „w imię Jezusa”, które przyczyniło się z czasem do ogólnej anabaptyzacji pentekostalizmu, nazwała „największym zwiedzeniem, jakie wymyślił diabeł”.
Pomimo licznych spektakularnych zjawisk oraz otwartego wyrażania uczuć towarzyszących jej posłudze, była zwolenniczką stosownego porządku i radosnej powagi na nabożeństwach. Krytykowała u pewnej osoby niektóre spotkania, że „coraz bardziej przypominały przedstawienia teatralne i inne atrakcje dla gawiedzi”. Sama dbała o prostotę i skromność. Jeden z jej biografów, Wayne E. Warner stwierdził: „wyglądała jak zwykła babcia, lecz egzekwowała duchową władzę nad grzechem, chorobą i demonami”.
Prześladowania Podczas swej służby, zwłaszcza u schyłku XIX wieku, Maria Woodworth-Etter wielokrotnie spotykała się z różnego rodzaju prześladowaniami, lecz nie uciekała przed nimi. Szczególnie silne były one na Zachodnim Wybrzeżu. Grupy chuliganów siały niepokój na spotkaniach. Kilkakrotnie wkładano ładunki wybuchowe do pieców, jednakże nikt z uczestników nie został ranny. Wielokrotnie otrzymywała listy z groźbami śmierci, prasa ją oczerniała.