Od stycznia 1918 rozpoczął służbę w jednostkach polskich działających na terenie Rosji. Wstąpił ochotniczo do 1 pułku strzelców, wchodzącego w skład I Korpusu Polskiego i służył tam do czasu rozbrojenia tego korpusu, następnie w sierpniu tegoż roku wstąpił do oddziału polskiego na Kubaniu i brał udział we wszystkich walkach tego oddziału z bolszewikami. Został ranny w bitwie pod Ternówką w październiku 1918 oraz 7 lutego 1919 w bitwie pod Tyraspolem. Pod koniec I wojny światowej zaciągnął się do Wojska Polskiego i od września 1918 służył jako porucznik w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, biorąc udział we wszystkich walkach tej dywizji toczonych na terenie Rosji z bolszewikami, aż do jej powrotu do kraju we wrześniu 1919.
Po powrocie do Polski we wrześniu 1919 pełnił szereg funkcji w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lublin”. 1 kwietnia 1920 awansował do stopnia kapitana piechoty. Następnie pełnił służbę w 28 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Z dniem 15 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 12 kwietnia 1927 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony z 8 batalionu granicznego w Stołpcach do 9 baonu granicznego w Klecku.