thumb|Grób mjr. Władysława Jaskólskiego w Terespolu Władysław Jaskólski (ur. w Brześciu, zm. 16 września 1939 w Terespolu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Maksymiliana i Władysławy z Pogonowskich. Naukę rozpoczął w Brześciu, przez dwa lata uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, a od 1898 dalszą naukę kontynuował w Korpusie Kadetów w Pskowie. Szkołę tę ukończył w 1902, uzyskując wykształcenie średnie i następnie odbył jednoroczną służbę wojskową w armii rosyjskiej. Przez kilka lat pracował na stanowisku urzędnika państwowego w zaborze rosyjskim.
Z chwilą wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska i od sierpnia 1914 do listopada 1917 służył w armii rosyjskiej. W 1915 ukończył oficerską szkołę wojskową w Kazaniu i jako oficer wyjechał na front, gdzie służył w V Czarnomorskim pułku piechoty. W grudniu 1915 otrzymał awans do stopnia chorążego, rok później do stopnia podporucznika, a w dwa lata później (1917) – porucznika.
Od stycznia 1918 rozpoczął służbę w jednostkach polskich działających na terenie Rosji. Wstąpił ochotniczo do 1 pułku strzelców, wchodzącego w skład I Korpusu Polskiego i służył tam do czasu rozbrojenia tego korpusu, następnie w sierpniu tegoż roku wstąpił do oddziału polskiego na Kubaniu i brał udział we wszystkich walkach tego oddziału z bolszewikami. Został ranny w bitwie pod Ternówką w październiku 1918 oraz 7 lutego 1919 w bitwie pod Tyraspolem. Pod koniec I wojny światowej zaciągnął się do Wojska Polskiego i od września 1918 służył jako porucznik w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, biorąc udział we wszystkich walkach tej dywizji toczonych na terenie Rosji z bolszewikami, aż do jej powrotu do kraju we wrześniu 1919.
Po powrocie do Polski we wrześniu 1919 pełnił szereg funkcji w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lublin”. 1 kwietnia 1920 awansował do stopnia kapitana piechoty. Następnie pełnił służbę w 28 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Z dniem 15 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 12 kwietnia 1927 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony z 8 batalionu granicznego w Stołpcach do 9 baonu granicznego w Klecku. W 1928 został przeniesiony z KOP do 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko oficera sztabowego. 12 marca 1929 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Wołkowysk na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika referatu I. 28 stycznia 1931 został przesunięty na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Wołkowysk. Z dniem 30 czerwca 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. Mjr Władysław Jaskólski cieszył się bardzo dobrą opinią w kręgach wojskowych. Uzyskał również bardzo dobrą ocenę jako oficer i dowódca kadry. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkał w Warszawie przy ulicy Żurawiej. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W przededniu wybuchu II wojny światowej, w ramach mobilizacji powszechnej major Jaskólski stawił się w Twierdzy Brzeskiej. Objął tam dowództwo 9 dywizjonu samochodowego, który w czasie ewakuacji twierdzy wieczorem 16 września 1939 wiózł w kierunku Terespola rannych żołnierzy. Samochody te, praktycznie bezbronne, zostały ostrzelane przez wojska niemieckie, w wyniku czego wielu żołnierzy doznało dodatkowych ran, a kilkudziesięciu poległo. Zostali oni pochowani przez mieszkańców Terespola na leżącym obok szosy cmentarzu prawosławnym.
Major Władysław Jaskólski, który wymknął się z zasadzki niemieckiej w okolicach cmentarza prawosławnego, zginął kilometr dalej na szosie kodeńskiej i jako jedyny z poległych został pochowany na cmentarzu katolickim w Terespolu.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6907 – 10 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 9 października 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka za Rany i Kontuzje Odznaka pamiątkowa Korpusu Ochrony Pogranicza Krzyż Wojenny (Francja, zezwolenie z 3 sierpnia 1922) Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) (1925)
Przypisy
Bibliografia
Justyna Sowa, Obrońca Twierdzy Brzeskiej. Władysław Jaskólski (1886–1939), Miejski Ośrodek Kultury, Goniec Terespolski, s. 51–52, nr 83 (1/2014).
Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Brześciu Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy twierdzy brzeskiej (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żołnierze jednostek polskich na Wschodzie – uczestnicy walk z bolszewikami 1918–1920