Na początku lat 30. XX wieku jej płyty kosztowały 75 centów, lecz w 1935 r. – już tylko 35 centów, ale za to jej nagrania były łatwo dostępne. Pomiędzy 1934 a zakazem nagrywania w 1942 r.Materiał, z którego produkowano płyty został uznany za material strategiczny jej nowa płyta ukazywała się w sklepach właściwie co miesiąc. Trudno jednak uznać, żeby Minnie stawała się bogaczką, dostawała tylko 12,50 dol. za każdą stronę, którą nagrała. Do tego dochodziły tantiemy za jej kompozycjeSamuel Charters. The Blues Makers. Część II, s. 93, 94..