Służył u boku następcy tronu Abbasa Mirzy, a po śmierci swego protektora (1833) pomógł objąć władzę jego synowi, Mohammadowi Mirzy. Gdy szach Persji nakazał zdobycie afgańskiej twierdzy Herat, to powierzył Borowskiemu naczelne dowództwo wojskowe liczących kilkadziesiąt tysięcy sił oblężniczych oraz taborów. W Persji Borowski był uważany za reprezentanta interesów brytyjskich, jednak przeszedł na stronę Rosji (rywalizującej z Wielką Brytanią o wpływy w Azji Środkowej) i został zastrzelony podczas oblężenia Heratu, jako dowódca wojsk oblegających twierdzę. Generał Semineau, Francuz w służbie perskiej, twierdził, że Borowski został zabity strzałem w plecy, gdy Persowie cofali się spod twierdzy. Pochowano go w Isfahanie; uznawany jest za bohatera narodowego Persji.
Synem Izydora Borowskiego był Antoni Borowski (ok. 1803–1858Wg opisu fotografii na portalu Archiwum Fundacji Ośrodka KARTA Antoni Borowski zmarł w 1891 roku .), który z ojcem w 1821 znalazł się w Persji, także został oficerem. W 1850 odznaczył się w walkach przeciwko Afganom, uwieńczonych zdobyciem twierdzy Herat i uzyskał wtedy stopień generała.