Wacław Tadeusz Budrewicz (ur. 11 listopada 1895 w Brytawce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stefana i Józefy z Jasieńskich, urodzony 11 listopada 1895 we wsi Brytawka, w ówczesnym powiecie olhopolskim guberni podolskiej. W latach 1905–1914 uczęszczał do gimnazjum w Humaniu, w którym uzyskał maturę. Następnie ukończył sześć semestrów na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Kijowskiego.
W czasie I wojny światowej, w 1916 został powołany do armii rosyjskiej. Jesienią tego roku, po ukończeniu Odeskiej Szkoły Wojskowej (ros. Одесское военное училище) w Odessie, został wysłany na front. Po rewolucji bolszewickiej wstąpił do Związku Polaków w Odessie, a następnie do 4 Dywizji Strzelców Polskich.
6 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 31 pułku piechoty. 18 sierpnia 1920 na czele I batalionu wziął udział w zdobyciu Wyszkowa, w którym znajdowało się dowództwo bolszewickiej 3 Armii. Za postawę wykazaną w czasie walki, w 28 lutego 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania czytamy m.in.: