Kompletnie brak tu jezior, lecz miejscami występują naturalne oczka wodne, lub zaklęśnięcia porośnięte turzycami. Charakterystyczną cechą rzeźby są długie, naturalne wały oraz niespotykane gdzie indziej kilkudziesięciometrowej wysokości krawędzie o południkowym przebiegu, ciągnące się do 10 km. Jest obszarem źródłowym dopływów Pisy ze Skrodą i Wincentą na czele, Biebrzy z Wissą i Narwi z Łojewkiem. W dolinach rzecznych pospolite są źródliska z roślinnością torfowiskową. Rzeki płyną w większości naturalnymi korytami.
Szata roślinna Dominują tu pola uprawne. Lasy są rozdrobnione i najczęściej mają młode drzewostany. Naturalne lasy mieszane i liściaste zastąpiły w wyniku gospodarki leśnej głównie sosny. Aktualnie ma miejsce dynamiczna regeneracja, związana z powrotem gatunków liściastych, głównie dębu, graba i lipy. Rozpowszechnionym zespołem leśnym jest grąd miodownikowy, a w południowej części występuje dąbrowa świetlista. W odniesieniu do lasów mieszanych, na północy występuje borealny bór mieszany sosnowo-świerkowy, a w części południowej środkowoeuropejski bór sosnowo-dębowy. W sąsiedztwie torfowisk rosną olsy, a na zatorfionych brzegach cieków łęgi jesionowo-olszowe (np. rezerwat „Uroczysko Dzierzbia”). Roślinność wodna i torfowiskowa jest słabo rozwinięta, głównie ze względu na intensywną meliorację w minionym wieku.