Tak też rzeczywiście się dzieje i pod tą właśnie postacią młody władca będzie mógł lecieć do kraju i poznać ojca.
Kiedy Kupcy-Żeglarze docierają do celu i mówią carowi o zamożnym i cudownym grodzie na wyspie, trzy zazdrośnice, które domyślają się, kto tam włada, próbują, jak tylko mogą, nie dopuścić do tego, żeby car dowiedział się więcej, a tym bardziej nie chcą, aby udał się on na Bujan. Gwidon pod postacią trzmiela kłuje jednak wszystkie złośnice w oczy. Sałtan wreszcie postanawia, że trzmiele do pałacu nie mogą mieć wstępu, ale również decyduje się jechać do cudownego grodu.
Tymczasem Gwidon wraca do swojego królestwa, a zaklęta łabędzica przyjmuje ludzką formę i rozpala w młodzieńcu płomienne uczucie. Niebawem do portu na wyspie przybija także flota ojca. Militrisa czeka jednak cierpliwie wysyłając na powitanie gości najpierw syna. Car zwierza się młodemu władcy, że gdyby jego życie potoczyło się inaczej, zapewne jego syn byłby teraz taki jak Gwidon, czego przybyłe wraz z dworem trzy złośnice-ciotki nie mogą przeboleć. Gwidon pociesza jednak cara, który dziwi się cały czas niezwykłościami cudownego grodu. Wtem staje przed nim utracona dawno żona i gdy wszystkich ogarnia wzruszenie, siostry Militrisy tłumacząc się, obarczają winą starą Babarichę.