W jaskini zachowała się dobrze rozwinięta szata naciekowa. Na spągu obejmuje ona m.in. kaskadowy system jeziorek (mis martwicowych) oraz liczne, cienkie stalagmity o średnicach od 5 do 12 cm i wysokości do 3 m. Nacieki mają zróżnicowane barwy: młodsze – od białej przez żółtawą do jasnobrunatnej, starsze – czerwonobrązową.
Nazwa Nazwa jaskini związana jest z faktem, iż znaleziono w niej liczne szczątki niedźwiedzia jaskiniowego (Ursus spelaeus). Kości zarówno starych jak i młodych osobników odkryto w gliniastych sedymentach prawie we wszystkich pomieszczeniach jaskini. Ich wiek określono na ponad 15 tys. lat. Przypuszcza się, że w młodszym plejstocenie jaskinia służyła jako zimowisko niedźwiedzi jaskiniowych.
Dzieje eksploracji Jaskinię odkryli speleolodzy pod kierunkiem V. Plevy 27 października 1952 r. Badania jaskini prowadzili geograf P. Janáčik oraz paleontolog Z. Schmidt. W latach 1964-1970 speleolodzy ze Spiskiej Nowej Wsi odkryli dalsze części jaskini. Nowe mapowanie jaskini przedstawił w 1977 r. Anton Droppa. Kolejną mapę wykonali członkowie Klubu Speleologicznego Słowacki Raj (słow. Speleologický klub Slovenský raj) w 2003 r.