9389).
Historia (od powstania do XX w.) mały|256x256px|Kodeks Eykensis eksponowany w kościele św. Katerzyny w Maaseik Kodeks pochodzi z VIII w. Pierwotnie był przechowywany w byłym opactwie benedyktyńskim w Aldeneik poświęconym w 728 r. n.e. Dostojnicy dynastii Merowingów, Adelard, Lord Denain, i jego żona, Grinuara, założyli to opactwo dla swoich córek: Harlindis i Relindis w „małym, bezużytecznym lesie”Acta Sanctorum, Martii, unter Leitung von J. Carnandet, 3. Teil, Paris-Rom, 1865, S. 383-390, Abs. 7. niedaleko rzeki Mozy. Klasztor nazwano Eyke („dąb”) od rosnących tam dębów. Później wraz z rozwojem i wzrostem znaczenia sąsiadującej wsi o nazwie Nieuw-Eyke („nowy dąb” — obecnie Maaseik) pierwotną nazwę wsi zmieniono na Aldeneik („stary dąb”). Św. Willibrord wyświęcił Harlindis na pierwszą opatkę jego społeczności religijnej. Po jej śmierci św. Bonifacy wyświęcił jej siostrę, Relindis, na jej zastępczynię.
W klasztorze Kodeks Eyckensis wykorzystywano do zgłębiania i głoszenia nauk Jezusa Chrystusa. Obie księgi liturgiczne, które obecnie składają się na Kodeks Eyckensis, zostały prawdopodobnie przeniesione z opactwa Echternach do Aldeneik przez św. Willibrorda.
Najprawdopodobniej w XII w. oba rękopisy złączono wspólną oprawą introligatorską.