Z biegiem czasu folia ta wytworzyła kwas solny, który uszkodził pergamin, a samą folię zabarwił na żółty kolor. Ucierpiała na tym przejrzystość i barwa pergaminu. Polimery obecne w folii mogły też przejść na folię i sprawić, że stała się krucha. Po zalaminowaniu Sievers ponownie oprawił Kodeks. Żeby to zrobić, odciął krawędzie foliałów, co doprowadziło do utraty fragmentów iluminacji. mały|386x386px|Detal z Kodeksu B W ramach nowych zakrojonych na szeroką skalę zabiegów konserwatorskich między 1987 a 1993 r. foliowa laminacja została dokładnie usunięta przez zespół pracowników Królewskiego Instytutu Dziedzictwa Kultury Belgii pod kierownictwem chemika, dr. Jana Woutersa. W celu odnowienia foliałów po usunięciu z nich laminatu opracowano innowacyjną technikę wzmacniania pergaminu. Żeby dopełnić zabiegi konserwatorskie, dwa składowe rękopisy Kodeksu zostały oprawione oddzielnieWouters, J., Gancedo, G., Peckstadt, A., Watteeuw, L. (1992). The conservation of the Codex Eyckensis: the evolution of the project and the assessment of materials and adhesives for the repair of parchment. The Paper Conservator 16, 67-77. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/03094227.1992.9638578.