Dokumentacja i cyfryzacja Najstarsza dokumentacja fotograficzna Kodeksu Eyckensis pochodzi z ok. 1916 r. (Bildarchiv Marburg). Z okazji konserwacji rękopis sfotografowano w Królewskim Instytucie Dziedzictwa Kultury Belgii (KIK–IRPA). Dokładną podobiznę rękopisu opublikowano w 1994 rCoppens, C. , A. Derolez und H. Heymans (1994) Codex Eyckensis: an insular gospel book from the abbey of Aldeneik. Maaseik: Museactron..
W 2015 r. pracownicy Laboratorium Obrazowania oraz Illuminare — Centrum Studiów nad Sztuką Średniowiecza na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium wykonali kopię cyfrową Kodeksu Eyckensis na miejscu w kościele św. Katarzyny. Projekt był prowadzony przez profesora Lieve Watteeuwahttps://www.arts.kuleuven.be/english/news/codex eyckensis. Wysokiej rozdzielczości obrazy zostały udostępnione w Internecie we współpracy z LIBIS (Katolickim Uniwersytetem w Lowanium).
Kodeks Eyckensis został wpisany na listę dziedzictwa ruchomego i jest chroniony jako zabytek od 1986 r. W 2003 r. Kodeks Eyckensis został uznany za dzieło sztuki flamandzkiej.