Ludwik Antoni Horodyski (ur. 28 sierpnia 1895 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Romana i Eugenii z domu Jacobi. Po zdaniu matury w 1913 do wybuchu wojny studiował na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej. W 1914 wstąpił do 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Posiadał wówczas stopień kaprala. Walczył na froncie do kryzysu przysięgowego. W 1918 walczył z Ukraińcami.
W styczniu 1919 przeniesiony do szwadronu rtm. Dzieduszyckiego w Przemyślu. 16 marca 1919, po utworzeniu 11 pułku ułanów, został wyznaczony na stanowisko oficera młodszego w 2. szwadronie porucznika Jankowskiego. Następnie został skierowany do Oficerskiej Szkoły Jazdy. W 1920 awansował do stopnia porucznika. Mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 w korpusie oficerów kawalerii. Do 1927 służył w 11 pułku ułanów. W latach 1928–1929 był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1929 służył w 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisku adiutanta pułku i dowódcy szwadronu.