Dekretem z 3 października 1929 roku król Aleksander I Karadziordziewić zmienił nazwę państwa na Królestwo Jugosławii i wprowadził nowy podział administracyjny królestwa, dzieląc go na dziewięć banowin, na których czele stanęli powoływani przez króla banowie. Granice banowin i ich nazwy ustalono tak, aby zerwać z historycznym podziałem kraju, zapewnić przewagę ludności serbskiej i wprowadzić unitarystyczny charakter państwa. Jednak wielki kryzys spowodował niezadowolenie społeczne. Ustępstwem króla było nadanie przezeń Jugosławii w dniu 3 września 1931 roku nowej konstytucji (oktrojowanej), która miała stworzyć pozory monarchii parlamentarnej.
Ustrój państwa Na mocy wprowadzonej ustawy zasadniczej, mimo pozorów monarchii parlamentarnej, faktyczna władza miała pozostać w rękach króla. To on miał być głównym organem władzy wykonawczej i powoływać rząd, który tylko przed nim był odpowiedzialny. Król odgrywał także istotną rolę we władzy ustawodawczej: wprowadzono co prawda dwuizbowy parlament (izba niższa – Skupsztina, izba wyższa – Senat), jednak to monarcha go zwoływał i rozwiązywał. Król miał także prawo zawiesić obowiązywanie konstytucji w każdej chwili. Moc zachowały także wydane wcześniej dekrety (w tym o nazwie państwa i jego nowym podziale administracyjnym, potwierdzające unitarny charakter państwa).