Do stopnia majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 28. lokatą w grupie lekarzy korpusu oficerów służby zdrowia. Na dzień 23 marca 1939 r. pełnił funkcję starszego lekarza 14 pułku piechoty, zajmując w tym okresie 27. lokatę w swoim starszeństwie. W roku 1939 mjr Zygmunt Pukianiec przekazał na rzecz Funduszu Obrony Narodowej 10 obligacji pożyczki narodowej wraz z kuponami na łączną sumę 500 zł. Przed wybuchem II wojny światowej pracował również we Włocławku jako lekarz Kasy Chorych i Ubezpieczalni Społecznej oraz lekarz szkolny tamtejszych szkół: Seminarium Duchownego (leczył między innymi późniejszego prymasa Stefana Wyszyńskiego), Gimnazjum im. Marii Konopnickiej i Liceum im. ks. Jana Długosza.
Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję naczelnego lekarza 14 pułku piechoty. Brał udział w walkach toczonych przez pułk na terenie korytarza pomorskiego. Zgodnie z rozkazem bojowym dowódcy pułku, ppłk. dypl. Włodzimierza Brayczewskiego, w dniu 2 września rozwinięto punkt opatrunkowy i sanitarny we dworze Mełno. Wkrótce w punkcie tym ulokowanych zostało około 20 ciężko rannych żołnierzy, nad którymi opiekę sprawowali mjr. lek. Zygmunt Pukianiec oraz ksiądz kapelan Józef Gołąb. Tutaj mjr Pukianiec osobiście, bez żadnej pomocy sanitariuszy, opatrywał rannych, a ks. kapelan udzielał ostatniej posługi.