Giovanna Garzoni (ur. 1600 w Ascoli Piceno, zm. między 10 a 15 lutego 1670 w Rzymie) – włoska malarka epoki baroku, jedna z pierwszych włoskich artystek malujących martwe natury. Jej ulubioną techniką malowania była tempera na welinie, a ulubionym motywem: owoce, kwiaty, ptaki i owady. Niezwykłe w życiorysie Garzoni były jej częste podróże, które wyróżniały ją spośród innych artystek. Przebywała w Wenecji, Neapolu, Rzymie, Turynie i Florencji, a za granicą – we Francji i (prawdopodobnie) w Anglii.

Życiorys Giovanna Garzoni urodziła się w 1600 roku w Ascoli Piceno jako córka Giacoma Garzoniego i Isabetty Gai. Jej rodzice pochodzili z Wenecji, z rodu miejscowych rzemieślników i artystów. Sama Giovanna mieszkała tam, prawdopodobnie z przerwami, w latach 1615–1630, studiując malarstwo pod kierunkiem wuja, Pietra Gai i kaligrafię pod kierunkiem Giacoma Rogni. W 1622 roku wyszła za mąż za malarza portretów Tiberia Tinellego, jednak w następnym roku małżonkowie oddalili się od siebie, ponieważ Garzoni złożyła śluby czystości, których nigdy nie złamała. Resztę życia przeżyła samotnie. W 1630 roku udała się z bratem Matteo do Rzymu, a następnie dalej, do Neapolu, korzystając z gościny wicekróla Neapolu, księcia de Alcalà Fernanda Afán de Ribera y Enríqueza. Przebywała tam około roku, dopóki jej mecenas nie opuścił Neapolu.