Wówczas (listopad 1632) na własną rękę wyjechała do Turynu, gdzie otrzymała posadę na dworze księcia Sabaudii, Wiktora Amadeusza I. Po śmierci Wiktora Amadeusza I w 1637 roku Garzoni opuściła Turyn. Kolejne lata jej życia aż do 1641 roku, nie są udokumentowane; na podstawie różnych poszlak można zakładać, że przebywała ona po drugiej stronie Alp, prawie na pewno we Francji i prawdopodobnie także w Anglii. Jest jednak pewne, że kontakty z artystami spoza Alp wpłynęły decydująco na dalszy rozwój jej sztuki. W malowanych przez nią portretach dostrzec można podobieństwa do portretów angielskich, zwłaszcza tych autorstwa Johna Hoskinsa, w martwych naturach natomiast – wpływy malarzy francuskich, a szczególnie holenderskich.

W 1642 roku Garzoni przybyła do Florencji. Była już wówczas artystką o ustalonej renomie, posiadającą własny styl, unikalny w XVII-wiecznej Europie. Rozpoczęła współpracę z Medyceuszami. Do miłośników jej talentu a zarazem zleceniodawców należeli: wielki książę Toskanii Ferdynand II, jego małżonka Wiktoria della Rovere oraz jego bracia, Giovan Carlo i Leopoldo.