Potęgą kolonialną, która najwcześniej pojawiła się u granic Syjamu – i której polityka mogła się okazać brzemienna w skutkach dla przyszłych losów królestwa – była Wielka Brytania. Już na przełomie XVIII i XIX wieku pod brytyjskim panowaniem znalazły się tereny na Półwyspie Malajskim, obejmujące Penang, Singapur i Malakkę. W rezultacie zwycięskich wojen z Birmą w 1826 i 1852 roku pod panowaniem brytyjskim znalazły się tereny położone na zachód od Syjamu.
W czasach panowania Mongkuta do rywalizacji kolonialnej w Azji Południowo-Wschodniej przyłączyła się Francja. Pod koniec lat 50. XIX wieku Francuzi przejęli kontrolę nad południową częścią Annamu i utworzyli kolonię Kochinchiny na terenach współczesnego Wietnamu. Stosunki Syjamu i Francji początkowo układały się nadzwyczaj pomyślnie. Jednak w 1863 roku król Kambodży został nieoczekiwanie nakłoniony do przyjęcia francuskiego protektoratu, choć Kambodża od lat była uważana za państwo wasalne wobec Syjamu. Następnie Francuzi odebrali krajowi zwierzchnictwo nad Laosem (1893), który włączono do Indochin Francuskich.