Od 1950 do 1951 był dyrektorem Departamentu II w Prokuraturze Generalnej.

W lutym 1951 został sędzią Sądu Najwyższego, w którym zasiadał do 1954Paweł Machcewicz, Krzysztof Persak, Wokół Jedwabnego, Warszawa 2002, s.453. Był jednym z trzech sędziów orzekających SN (prócz niego Emil Merz i Igor Andrejew), którzy 20 października 1952 na posiedzeniu odbywającym się w trybie tajnym zatwierdził wyrok kary śmierci na gen. bryg. Augusta Emila FieldorfaMaria Fieldorf, Leszek Zachuta, Gen. „Nil”. Żołnierz Polski Walczącej, Legion, rok 60, nr 1, Kraków 1988 (na prawach rękopisu).Maria Fieldorf, Leszek Zachuta, Generał „Nil” August Emil Fieldorf, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1993.. Od 1951 do 1954 był rektorem Wyższej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza, działającej następnie jako Ośrodek Doskonalenia Kadr Sędziowskich i Prokuratorskich. Od 1953 do 1956 pracował jako docent w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W 1954 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W tym samym roku został pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1957 został wykluczony z PZPR. W grudniu tego samego roku wyjechał wraz z rodziną do Izraela, gdzie zmienił imię na Szmuel.