Nastawnia Gn-12 jest opuszczona i zdewastowana, dysponującą Gn-C (około 1943) - dwumodułowa, podobna nieco do Gn-B i Gn-12, prostokątna (4,8 x 8,6 m) z siłownią i akumulatorownią, która jest dobudówką zbliżoną do kwadratu (7 x 8,5 m). Obiekt kryty czterospadowaymi dachami ceramicznymi zawiera m.in. kotłownię. Jest udaną kompozycją dwóch uzupełniających się bloków - obiekt powtórzono przy parowozowni w Lesznie. Na wyposażeniu znajduje się elektromechaniczna nastawnica suwakowa, dwurzędowa (VES), zmodernizowana na potrzeby funkcji nastawni dysponującej na bazie aparatury z nastawni wykonawczej. W siłowni stoją identyczne urządzenia jak w Gn-B.
Podsumowanie Zespół nastawni gnieźnieńskich jest najcenniejszym w Polsce kompleksem tego typu z okresu II wojny światowej. Przemawia za tym m.in. rzadkie u hitlerowskiej kadry budowlanej indywidualne podejście do każdego z budynków. Zgodnie z zaleceniami Alberta Speera nie eksponowano elementów żelbetowych, stosowano za to cegłę (kopciałka w wątku wendyjskim) i dachówki ceramiczne, dachy czterospadowe i charakterystyczne dla programu „Otto” betonowe gzymsy wieńczące. Konwencja stylistyczna tkwi mocno w modernizmie (operowanie prostymi bryłami, liczne przeszklenia), ale też nawiązuje do klasycznych rozwiązań nazistowskich (symetria, klarowne podziały osiowe).