W tamtych latach takie rozwiązanie było nowoczesne. W 1928 roku, podczas planowych prac, wagon znajdujący się wyżej zjechał w dół uszkadzając drugi wagon. Funikular po raz pierwszy był przebudowany w latach 1928–1929: pracownicy położyli jeszcze około 40 metrów trasy. Dolną stację przeniesiono wtedy na róg ulicy Pіotra Sahajdacznego i Plac Pocztowy (ukr. Поштова площа).
W latach 1941–1943 ludzie także mogli korzystać z usług funikularu. Kolejką można było poruszać się od 8 października 1941 rokuГромадський транспорт Києва за часiв нiмецької окупацiї (1941–1943)..
Z powodu obowiązywania godziny policyjnej od 12 maja 1942 roku poza domem można było przebywać tylko do 21:00, a czas pracy funikularu przedłużono do godziny 20:00. Za okres 1942/43 rok (od kwietnia 1942 do marca 1943) policzono, iż z usług przewozu kolejki skorzystało 1,050 mln pasażerów – w dwa razy więcej niż przewidywano. W ostatni dzień, 31 marca 1943 sprzedaż biletów oszacowano na 1100 karbowańców, co równało się 2500 pasażerów. Regularnie przeprowadzano testy na wytrzymałość mechanizmu, np. załadowywano wagon balastem o wadze 8 ton (dwa razy więcej od oszacowywanego obciążenia = waga 60 pasażerów) i odczepiano linę.