Po śmierci Quelusa sądzono, że jego miejsce zajmie Saint-Luc. Za poradą żony próbował on odwieść króla od awantur miłosnych. Sporządził skórzany miech i umieścił go w obiciach królewskiego łoża, tak że mógł w nocy gromić króla i ostrzegać go przed sądem Bożym, jeśli trybu życia nie zmieni. Sam też opowiedział królowi całkiem podobny sen. Zabobonny król może by się i przejął tym podwójnym cudem, gdyby Anne d’Arques, niebacznie dopuszczony do tajemnicy, nie wydał jej monarsze. Saint-Luc popadł w niełaskę za próbę pouczania króla i został wygnany z dworu. Aby odzyskać łaski królewskie próbował niespodziewanie zająć La Rochelle, ale poniósł porażkę i tylko skompromitował politykę królewską. Król kazał aresztować jego żonę, skonfiskować papiery i kufry. Dawny faworyt musiał się ratować ucieczką. Jego miejsce zajął Anne d’Arques, mianowany wkrótce księciem de Joyeuse.
Do mignonów należał również Petru Cercel - Piotr Kolczyk, dzięki staraniom Henryka mianowany w 1583 roku przez sułtana hospodarem wołoskim. Wygnany przez bojarów, wrócił do Francji, wysłany raz jeszcze do Stambułu został zamordowany przez Turków i utopiony w Bosforze.
Miejsce “mignonów łóżkowych” - jak ich nazywała siostra Henryka, Małgorzata - zajęli z czasem “mignoni polityczni”: Joyeuse, d’Epernon, nowi realizatorzy polityki królewskiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Henrykiem III Walezym